Biertje

Biertje!

Deze kreet is in de warme zomer geen ongewillige uitroep geweest. Op zekere momenten is het goed toeven met een koel en smakelijk gebrouwen gerstenatje. Maar dan wel bij tijd en wijle in normale proporties en tijdstippen. Middels mijn vergezicht over een gedeelte van #Doetinchem en wel het #Catharinaplein vanaf ons balkon, wordt ik lezende de #telegraaf, geconfronteerd met een passant. In eerste instantie op dit vroege tijdstip niets bijzonders, echter na nog een volgende oogopslag en een paar regels verder,  liep de man in kwestie nogal ongemakkelijk. Het is s’morgens vroeg kwart over negen. Mijn verbazing, met het volgen van de persoon, is groot. Hij is totaal beschonken en slingert alle kanten op. Dat  er een bocht komt voor de draai, ziet hij te laat en knalt tegen de hoekpui. Bij deze omdraai, geeft  mijn uitzicht een aanblik  van een complete natte achterkant. En zo verdwijnt een iemand op dit vroege tijdstip beschonken en wel weer uit je vizier. Geen onbekend beeld van de vaste personen die hier passeren, echter op een veel later tijdstip in de middag. De meest komische taferelen komen voorbij. Met de supermarkt boodschappen wagen vol met de goedkoopste blikken #bier, fietstassen vol en als tussenstop een biertje nemen op de bank, want de afstand naar de bestemming voor het nemen van de dorstlesser is te groot. Ook mis je weer een figuur en denk je dat hij het niet meer heeft gehaald. Zo ken je ongewild onbekende en toch weer bekende figuren die ook een beetje in je leven rondwandelen. Zij hebben er totaal geen weet van dat ze geobserveerd worden en sjokken dag in dag uit weer voort. Het doelloze leven van levens die ook een achtergrond hebben gehad en familie, vrienden en zoals iedereen een huis met warmte.  Een trieste constatering, maar zo is het leven, ook in een kleine stad als Doetinchem. Helaas blijken er sinds dit jaar nog meer te zijn bijgekomen.  En zo verdwijnen ze ook weer geruisloos, zoals onze bekende Doetinchemse #zwerver, die wel een heer was en geen opzien baarde. Want zo kan het ook natuurlijk. De man die jaren lang het Doetinchemse beeld was van dakloze, zonder drank, maar met een rokertje gedraaid in zijn donkere door de zon gebruinde onverzorgde handen. De andere wereld waarvan wij geen benul van hebben en aan ons klakkeloos voorbij gaat. En ook niemand maakt zich daar druk om, in onze maatschappij van jachten en jagen. En er volgen er nog steeds meer die zich uitgerangeerd voelen en als hulpeloze rondlopen in een vicieuze cirkel. Dag in dag uit.
jojodoetinchem 

Reacties

Populaire posts